| تبليغات | X |
 |
 |
|
| یک پنجره تا خانه ی تو فاصله دارم |
|
سلام به همه ازاین همه وقفه معذورم... این بار تو پست جدید با دست پر اومدم ولی قبل از هر چیزی این کار کوتاه تقدیم به همه ی شما با یه شاخه گل سپید!
رفتم براي هميشه از خاطرت بروم جاده بسته بود ... ساده ۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵
دو ... ر ... دوره مي كنم دوباره اين درام را دو ... ر ... مي ... مي خواستم تفره بروم دو ... ر ... مي ... فا .... فايده اي نداشت كه نداشت ... دو ... ر ... مي ... فا .... سل صلابه ي زمان همچنان ارابه را مي راند دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... لا ... لا... لا... لازم نيست دروغ بگويي/ لامذهب اين نت چرا سياه مي رود ؟ خواست تأكيد كند ... دو ... ر ... درست روبروي من زانو زد رشته ي افكارش يهو بريد هي شعر مي شد هي نگاه مي كرد دو ... ر... مي ... مي خواستم بگويم : ... شانه خالي مي كرد دو ... ر ... مي ... فا ... فرياد زد... هي تو ! همين حالا خودت را تسليم من كن دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... سيخي چند؟ تمام زندگيت را يكجا خريدم هرگز نمي گذارم برده ي منيت من باشي دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... لا ... لاف ميزني لابد، لامذهب ... راهي شدي گم شدم در ازدحام اين ترديد دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... لا ... سي ... سير تا پياز اين سكانس محو مي شود تا تو برگردي ... دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... لا ... سي ... بازي ادامه داشت ... پلان آخر ... وقتي چشمهاي من با چشمهاي تو قرينه بود و تو از شوق ... و من از اشك ... موسيقي متن ! خودش را به اوج تماشا رسانده بود ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫ ... ؟؟... سلام ... دوستت دارم... با من بمان... سلام ... امروز كمي ترديد دارم اما حالا تو بمان... سلام... ما در اين ديباچه ي تصوير دو وصله ي ناجوريم حالا من مي روم! تو اگر خواستي باز بمان ...
|
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 16:0 توسط آمنه آزاد |
|
|
سلام، راستش خودمم نمیدونم چند وقت یه بار سروکلم پیدا می شه(به قول آقای ناصحی)، ولی وقتی میام بال در میارم من توی این پستم کارای مختلف قدیمی و جدیدو با هم میذارم شاید برای تنوع... نمیدونم ولی به هر حال نقد یادتون نره! ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
می توانی اینجا نباشی اما وقتی که هستی شانه هایت را به من بده!
دور مي شوم ... دور دور ...و تو همچنان باقي خواهي ماند در ابديت محض آفتابي ات نزديك مي شوي... نزديك نزدیک ... آنقدر كه ديگر نمي بينمت! ،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،، ميان بهت و باور من مترسك خيالت باز... هنوز خيره به چشمهايم مانده ست بشكن آخر اين سكوت بسته را كاهي من ، دلتنگم ... پركن در اين خلوت جاي علامت سؤال هاي مضنون خسته راباور نمي كني! هنوز هم، كلاغها دنبال آن چشمهايند مواظب چشمهايت باش هنوز هم دست من بذر قافيه مي پاشد هنوز هم قد مي كشد ميان دشت آبي شعرم آن گياه سبز روشن هان ،اي هنوز هم آغوش تو باز تا كي آن سكوت بياباني ات به مرز حادثه مي بارد؟ مترسك خيالت باز... بگذار آفتاب از چشمهايت زنده بماند بگذار مرد قصه از راز دلتنگي هايم بداند از سرّ سر به مهر پريشانيت ميان بهت دشت آفتاب آفتابگردان كلاه حصيري فردا كنار استواري دستهايي كه سخاوت باران را ثبت مي كنند اين بار! مي خواهم خانه اي بسازم در باد مترسك خيالت باز... ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪ |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و ششم آذر 1386ساعت 11:41 توسط آمنه آزاد |
|
|
بنام لحظه های درد... بنام شاعری که شب را کنار کوچه گریه کرد بنام جیرجیرکهای صبور بنام رسالت شب زنده داریهای روز موشهای کور ...
سلام تو پست جدیدم می خوام کمی درد و دل کنم٬ همراهان سبز بسم ا...
... دارالحکومه ...
حکم ... محکوم ... محاکمه ... چه راه درازی ... انگار هزار بار از این راه گذشته ام و هر بار کبوتر سپیدی را سر بریده ام مرا به آنچه نکرده ام اما گناه تو چیست" که هر بار وکالتم را قبول می کنی؟ جاده تنها چیزی ست که همیشه از آن می گریخته ام و تو... تنها آهویی که بدنبال تو تا شکارگاه ابدیت دویده ام! محکومیت آخر خط من نیست چوبه ی دارم هنوز آماده نیست هراس من از مرگ نیست هراس من از این دارالحکومه است از این بی عدالتی از این آشوب که با هر غروب کسی را به دار می آویزد و من... متهمی که بار ها به پای چوبه ی دار رفته ام ودوباره باز گشته ام... و دار الحکومه هنوز حکم صادر می کند!
*******************************************
نیست و
نیست و
نیست تر در ظرفی بنام زندگی در هم آمیخته می شویم! و خوب ورزمان می دهند تا فر آماده شود... سرآشپز خسته شد کار را تمام کرد همگی به یک شکل در آمدیم ویک طعم داریم، اما درست موقع سرو هر کدام خاصیت خودمان را داریم حالا خودمان خودمان را می کشیم!
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه یازدهم آذر 1386ساعت 18:55 توسط آمنه آزاد |
|
|
سلام و پوزش بخاطر این همه تأخیر... امیدوارم زیر سایه ی حق آرام، جاری، وشاد باشید!
شک دارم این بار واژه همراهی ام کند! خودم نشسته ام، شعرمی خواهد راهی ام کند چقدر تفره بروم،چقدر شانه خا لی کنم؟ احساس می خواهد اسیر وسوسه،گاهی به گاهی ام کند.
***************************
......... اسارت ........
دلواپس...
هبوط... حسادت پلک! مانور می دهند و می روند .... سکوت محض همین جا به صلابه ات می کشم
شانس بیاوری نبینمت
گم شوی در ازدحام باورم دلواپس...
****************************
|
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و هشتم آبان 1386ساعت 12:41 توسط آمنه آزاد |
|
|
تقدیم به قیصر امین پور... من دیگر به حادثه قشنگ بودنت فکر نمی کنم جایی ست میان دشت روشن شعرهایت آنجا آشیانه میکنم! |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه دهم آبان 1386ساعت 10:20 توسط آمنه آزاد |
|
|
اینجا امن ترین جای دنیاست وقتی تو!حضور را به خلسه برده ای وقتی پلکهایت را به سطر سطر شعرهای من سپرده ای .......................................................................................................
دستم که تنگ است ! دلم تنگ تر... لاآقل بگذار از ناقابل این لحظه های اهورایی برایت پیشکش بیاورم!
***************************************** سلام دلم گرفته بود! گفتم چند سطری براتون بنویسم بد نیست! با من به کوچه های شاعرانه ی دلتنگ بیا تفره میروم، تمام روز را انکار می کنم، دیروز را ،هنوز را تو به انتهای خودت رسیده ای من از سکوت چشمهایت خواندم و مرا هم تا ابد با خودت برده ای!
**************************************
... کلاغستان ... یخ کردم از سرما های تو هم گرمم نکرد کاغذت پر از سطرهای سپید قافیه دار است با کدامین اندیشه همبستر شدی که پنجره همیشه تا دیروقت با تو بیدار است · گوش کن! جیر جیرکها شب به شب رسالت سکوت وخیرگی ات را از بر شدند من در این معرکه تنها، سهم یغمای تو را خواهم برد · کلاغها دور تا دور دیوارهای خانه خبیث و خردمند به ضیافت نشسته اند محبوبم... باید هوای تو را بیشتر از اینها داشته باشم · قلمت را بدست می گیری وباخطی از هراس و جنون با آن چشمهای مشتعلت برای میز تحریرت و چهار دیوار ژست می گیری! · اینجا ابتدای دنیاست تمام درک تو از واقعیت کبود من این بود : فنجان قهوه و سیگار و شطی از خون بر ورقهایت · بس کن! تا کی مخفیانه رسالت ؟ تا کدامین جغرافیا توهم؟ تظاهر را با کدامین رنگ روغن به صورتت آوردی؟ · چقدر حقیرانه قلم خودش را در آغوش دست تو می اندازد وقتی شانه هایم برای خستگی هات کم می آرند من از این پنجره ها می ترسم و از این کلاغه خوانی فریب وبال گردنشان که نیستیم بگذار کلاغها همچنان سیاه و کلافه بمانند بگذار برای درختهای اطراف خانه هی شب به شب بهانه بیارند باید حصار دور خانه بکشیم کلاغها به شیشه می زنند... آری سیاه و کلافه به پیشگاه آبی ات با منقار سر کج می پرند · پنجره شکسته می شود... تو در آستانه ی در ظاهر می شوی وچشمهات چون سربازان بی پوتین و آستین تا تالاب های جنون پیش می روند · من عبوث می شوم واین انتهای رفتن است! ستاره شیشه ای های چشمهات را ظلام شب دوباره شکست تقصیر من نبود اگر باد یاغی پنجره های خانه را دوباره بست کلاغها شیشه را... باید تبرت را بدست بگیری وتا جرعه ی آخرش بروی غزلت را... (ساده)
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هجدهم مهر 1386ساعت 20:32 توسط آمنه آزاد |
|
|
...اتفاق افتاد و تکرار شد ای کاش شرط نبسته بودیم ای کاش وقتی دروغ می گفتیم چشمهایمان را لااقل بسته بودیم
به همه دروغ گفتم! به همه دروغ گفتم جز راست! به همه دروغ گفتم غریبه و آشنا فرقی نداشت حتی!مرغ کوچک باران هم از این اصل مستثنی نبود رنگ قرمزی هم که بر بوم نقاشی کشیدم خون جگر نبود می رفتم و نمی رسیدم گهگاهی هم حادثه می کشید دستی بر سر و رویم آن وقتها بیکران آغوشت کمی آشفته بود می گفتند آخر ،تاریخ انقضا نداشت چه بی مهابا مشت بر دیوار کوبیده بودم راهی شدم آری آنوقت که پوکه های تردید اندوه کوچه های کودکیم را سر کشیده بود آری و من همواره در جستجوی خدایی بودم که انسان های بد را سنگ می کرد آه ،چقدر دروغ گفتم و هیچ اتفاقی نیفتاد! |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه هجدهم مهر 1386ساعت 16:32 توسط آمنه آزاد |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
یک پنجره تا خانه ی تو فاصله دارم
هرگاه می خواهم ببینمت هوا بارانیست..... |
| نوشته های پیشین |
|
اسفند 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 |
|
RSS
|
