 |
 |
|
| یک پنجره تا خانه ی تو فاصله دارم |
|
سلام دوستان گرامی : امیدوارم این بار هم مثل همیشه بنده رو از نظرات و انتقادات ارزنده تون بی نصیب نگذارین. با سپاس
کار اول : .................................................
باز هم آخر قصه شد به خانه نمی رسی مشتم گره شده جلوی چشمهای من رژه می روند دقیقه های مبتذل شلوغ اغتشاش ذهن کاغذ مچاله ی مطرود تو ! پاورقی تمام رونوشت های من بودی مبهم نوشته ام د.ور، گیج، خط خطی، مشکوک قبول دارم کمی تند رفته ام بیا دور بزنیم برویم اول سطر دوباره بگو : یکی بود ... یکی نبود ...
و کار دوم :
ضرب آهنگ ضرب آهنگ وقت نداری بجنب تنهایی ام را مچاله می کنم پرت می کنم به سمت تو طفره طفره که می روی تازه! داد می زنم لعنتی لاأقل بشنو پلکهایم از قلم که می افتند ضرب آهنگ ضرب آهنگ دو ... ر... می ... فا... سل ... لا... سی... دو... باور نمی کنی که : سکوت زخمی پیانو چهار دیوار کف می کنند هبوط که می ریزد من مشق می شوم با نتی سیاه توی این شعرهای نو خاکستری ترین تردید بساطش را جمع می کند نوستالژیای شروع ... دلواپسی هایم را جمع می کنم آنقدر دور می شوم که ابرهای خط خطی ... آنقدر می رسم که پابرهنه ترین تقدیر بی ستاره هم می دود آخر لیست این منو لوجیستیک چشمات لحظه ... لحظه ... Copy Paste نمی خواهم نمی شود تو که نیستی Cut چرتکه چرتکه چرتکه انداختن پلکات حساب اشکهای من که صفر نمی شود دارم قاطی می کنم دوباره بشمار پنج ... شش... هفت ... هشت ... نه ... همین حالای این اشتباه دیگر تکرار ... نمی شود سر از حرفهای تو درآورد سر می خورم از لای دستهات می افتم سکانس های سیاه ! توی گوش این درام برق می زند هنوز هم که بتهوون هنوز هم سمفونی شماره نه
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سوم شهریور 1388ساعت 13:26 توسط آمنه آزاد |
|
|
زندگی سخت ساده است! خطر کن! وارد بازی شو! چه چیزی از دست می دهی؟ با دستهای خالی آمده ایم و با دستهای تهی خواهیم رفت نه" چیزی نیست که از دست بدهیم فرصتی بسیار کوتاه به ما داده اند تا سرزنده باشیم تا ترانه ای زیبا بخوانیم ... و فرصت به پایان خواهد رسید « اُشو »
*****************************
مردی کنار آتش و شب و دلتنگی می زند سه تار مبهم و مات حساب زخم ها و مرحم هایش را یکسر می کند تکرار سکوت وحشی چشمهایش را می ریزد بر انگشت و طی می کند سیم ها را تار به تار مکث می کند ... نتی که چشمهایش را هم می آورد به راه گیج می رود سرش در هجوم باد همچنان می زند سه تار هی شب سکوت می کند! هی مرد می زند سه تار مردی که از مخمصه ی مدام می کشد خودش را آرام کنار مردی که می خواهد به زور باور کند که اشتباه می کند و اگر چنین نشد! شبی در ناکجا خودش را بیاویزد به دار شب تمام نمی شود مرد همچنان می زند سه تار صبح می شود ... سنگ چین آتشی رفته به خواب مردی که دیگر خسته نیست از مدام ساحلی سرد از زخم یک جدال و موجی که آشفته است باز جامانده یک سه تار ... ( ساده ) ××××××××××××××××××××××××××××××
در خلوت و خاموشی چشمان مرا بست و سکوتش همه جا حاکم شد و مرا با خود برد! بعد از آن ... شعر من قافیه هایش گم شد!
++++++++++++++++++++++++++++++++++
.... سیاه و سفید ....
پیکری آغشته با خون وخنجر بستری باز ماسیده در تب اشاره های دلواپس بیرنگ دقیقه های مبهم و مات پچپچه هایی که هی می کنند درنگ! بهوش آمده ام میان معرکه با یک کشیده ی سرد صورتکها می خندند ... بلند می کنم از جا سنگینی پلکهایم را فرار می کنند ... محو می شوند ... صورتکها چقدر غریبه به نظر می آیند تو آنجا نشسته ای ! کنار باتلاق قهوه ای جاودانه مان با پوستین تنگ چشمهایت یادم افتاد " نفسم به تعویق افتاده از سکوت صورتی صورتکها پیداست نقشه کشیده اند برای تابوتم تندیس تو را می بافم از کاه ... از خشم / از عشق که قد کشیده ای در پیراهنی از آه یادت هست؟ هرگاه در آغوش می کشیدمت تو می گفتیِ: تنم بوی سیم خاردار می داد و با کلاغ سیاه روی درخت مرا دوباره مات می کردی کیش تر هم که می شدی به حرمت کلاغ سیاه نگاهت من مات می شدم پیکار پشت پیکار سیاهی لشکر چشمهات هم که تفره می روند باز! از تاتار روح می آمد چون مشت بر در تردید بیکار همیشه دور تا دور مرا حصار می کشید و نمی شکست این حباب تلخ آهنین! شبانه ها که هراس می آمد و تو در باد شانه هایت می لرزید آینه بوی بغض و ماتم می داد دستهایت به نشانه ی فتح بالا می رفت کلاغ ... سنگ ... شاخه ی تکیده رنگ ... می خندیدی انگار! صورتکها آنوقت ها نبودند یا اگر بودند گم شده بودند و دیواری که روز به روز رو به روم هی قد می داد حالا گناه پنجره ثابت شد! با آن چشمهای شیشه ایش صدای نفس های آخرم مرا به رخت نزدیک می کرد صورتکها تابوتم را آورده اند ...
|
|
+ نوشته شده در
جمعه سوم آبان 1387ساعت 23:43 توسط آمنه آزاد |
|
|
سلام و دورود ... دوستان مشتاقانه منتظر نظرات ارزنده شما هستم
# دوباره كه ... # تكيده مي شود خورشيد در اين يكپارچگي عبور سپيد كسي چه مي داند؟ از تنفس شوم اين ترديد اتفاقي در مه ... ناشناسي به فضايي محدود به يك ثانيه خنديد ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪ ... كلافه و سردرگم آهسته، مثل يك نخ سيگار مي رود قاطي ازدحام اين مردم مثل اينكه تنها بود قد كشيده و پرنور قد يك شاخه ي گندم اسم اين تراژدي مرگ است گوش كن ! براي بار هزاران هزار و يكصد و چندم. ٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬
محکم تر از همیشه کوبیدی ام و دوباره افتادم! کاش کمک نفسی می دادی وقتی قلب چوبی ام ازکار افتاد تو ، برای دانه های خودت تمام سرمایه ی کاهی ام را دادی اش بر باد از دور ديدمت! چه بيرحمانه خنديدي وقتي له شدم زير پاهات هیچ پرنده ای پر نمی زند وقتی کلاه حصیر من تنهاست 00000 وایسا... کلاهم را بده استخوان پاره های چوبی ام را کلاغ ها را جمع کن گنجشک ها را می خواهم می خواهم عکس بگیرم با مزرعه.
|
|
+ نوشته شده در
جمعه هشتم شهریور 1387ساعت 18:34 توسط آمنه آزاد |
|
|
سلام به همه ازاین همه وقفه معذورم... این بار تو پست جدید با دست پر اومدم ولی قبل از هر چیزی این کار کوتاه تقدیم به همه ی شما با یه شاخه گل سپید!
رفتم براي هميشه از خاطرت بروم جاده بسته بود ... ساده ۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵۵
دو ... ر ... دوره مي كنم دوباره اين درام را دو ... ر ... مي ... مي خواستم تفره بروم دو ... ر ... مي ... فا .... فايده اي نداشت كه نداشت ... دو ... ر ... مي ... فا .... سل صلابه ي زمان همچنان ارابه را مي راند دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... لا ... لا... لا... لازم نيست دروغ بگويي/ لامذهب اين نت چرا سياه مي رود ؟ خواست تأكيد كند ... دو ... ر ... درست روبروي من زانو زد رشته ي افكارش يهو بريد هي شعر مي شد هي نگاه مي كرد دو ... ر... مي ... مي خواستم بگويم : ... شانه خالي مي كرد دو ... ر ... مي ... فا ... فرياد زد... هي تو ! همين حالا خودت را تسليم من كن دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... سيخي چند؟ تمام زندگيت را يكجا خريدم هرگز نمي گذارم برده ي منيت من باشي دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... لا ... لاف ميزني لابد، لامذهب ... راهي شدي گم شدم در ازدحام اين ترديد دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... لا ... سي ... سير تا پياز اين سكانس محو مي شود تا تو برگردي ... دو ... ر ... مي ... فا ... سل ... لا ... سي ... بازي ادامه داشت ... پلان آخر ... وقتي چشمهاي من با چشمهاي تو می خندید و تو از شوق ... و من از اشك ... موسيقي متن ! خودش را به اوج تماشا رسانده بود ٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫٫ ... ؟؟... سلام ... دوستت دارم... با من بمان... سلام ... امروز كمي ترديد دارم اما حالا تو بمان... سلام... ما در اين ديباچه ي تصوير دو وصله ي ناجوريم حالا من مي روم! تو اگر خواستي باز بمان ...
|
|
+ نوشته شده در
شنبه چهارم اسفند 1386ساعت 16:0 توسط آمنه آزاد |
|
|
سلام، راستش خودمم نمیدونم چند وقت یه بار سروکلم پیدا می شه(به قول آقای ناصحی)، ولی وقتی میام بال در میارم من توی این پستم کارای مختلف قدیمی و جدیدو با هم میذارم شاید برای تنوع... نمیدونم ولی به هر حال نقد یادتون نره! ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
می توانی اینجا نباشی اما وقتی که هستی شانه هایت را به من بده!
دور مي شوم ... دور دور ...و تو همچنان باقي خواهي ماند در ابديت محض آفتابي ات نزديك مي شوي... نزديك نزدیک ... آنقدر كه ديگر نمي بينمت! ،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،،، ميان بهت و باور من مترسك خيالت باز... هنوز خيره به چشمهايم مانده ست بشكن آخر اين سكوت بسته را كاهي من ، دلتنگم ... پركن در اين خلوت جاي علامت سؤال هاي مضنون خسته راباور نمي كني! هنوز هم، كلاغها دنبال آن چشمهايند مواظب چشمهايت باش هنوز هم دست من بذر قافيه مي پاشد هنوز هم قد مي كشد ميان دشت آبي شعرم آن گياه سبز روشن هان ،اي هنوز هم آغوش تو باز تا كي آن سكوت بياباني ات به مرز حادثه مي بارد؟ مترسك خيالت باز... بگذار آفتاب از چشمهايت زنده بماند بگذار مرد قصه از راز دلتنگي هايم بداند از سرّ سر به مهر پريشانيت ميان بهت دشت آفتاب آفتابگردان كلاه حصيري فردا كنار استواري دستهايي كه سخاوت باران را ثبت مي كنند اين بار! مي خواهم خانه اي بسازم در باد مترسك خيالت باز... ٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪٪ |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و ششم آذر 1386ساعت 11:41 توسط آمنه آزاد |
|
|
صفحه نخست پروفایل مدیر وبلاگ پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
یک پنجره تا خانه ی تو فاصله دارم
هرگاه می خواهم ببینمت هوا بارانیست..... |
| پیوندهای روزانه |
|
قلم های کاغذی آدم برفی ها کلام کال نیمه ماه تازه های ادبی دلتای شعر موریانه ها دختری بنام شعر آزاده بشارتی هبوط آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
شهریور 1388 آبان 1387 شهریور 1387 اسفند 1386 آذر 1386 آبان 1386 مهر 1386 |
|
RSS
|